جمهوری اسلامی هرگز از دشمنان خارجی اش ضربه نمی خورد چرا که تکلیفش با آنها مشخص است ولی از معاندان و مزوران داخلی همواره در حال ضربه خوردن است.
دالان سیاه رسانه ای اصلاح طلب در حالی خود را به عنوان وکیل مدافع هنجارشکنان و افراد خاطی به تصویر می کشد که نه تنها افکار عمومی را نمایندگی نمی کند بلکه تنها و تنها بهره کشی و سواستفاده از افکارعمومی برای انتخابات را دنبال می کند.
در جریان انتخابات مجلس، ریاست جمهوری و شورای شهر رسانه های اصلاح طلب از پایان حصر سران فتنه در صورت رای آوردن حسن روحانی و لیست های تَکراری ریئس دولت اصلاحات سخن گفتند ولی به محض پایان انتخابات این سوژه به بایگانی سپرده شد و حتی حسن روحانی به اندازه رئیس قوه قضاییه و رئیس قوه مقننه هم تلاشی جهت تسهیل و رفع حصر انجام نداده و اصلاح طلبان مجلس و شورا نیز در کنج عافیت در حال مرور خاطرات انتخاباتی و شعارهای بی سرو ته هستند.
رسانه ها و فعالین سیاسی اصلاح طلب می گردند تا سوژه ای را علیه جمهوری اسلامی به عنوان مچ گیری برجسته کنند و خطای یک مامور یا اشتباه فردی را که در دستگاه های نظارتی یا انتظامی فعال است به گونه ای جلوه دهند که نظام و حاکمیت در آن مقصر بوده است. این هزینه سازی تنها برای اهداف سیاسی و انتخاباتی صورت می گیرد تا دوگانه و دوقطبی سازی کاذب این جریان در میان افکار عمومی به عنوان اپوزیسیون داخلی تقویت شود.
اصلاح طلبان در حوزه حجاب و عفاف به عنوان حامیان رهاسازی این بخش خود را جلوه می دهند که بی تردید این رویکرد نه براساس باور بلکه تنها به خاطر لیست های انتخاباتی است که باید رای لازم را برای ورود آنها به نهادهای انتخاباتی کسب کند. پخش کلیپی از برخورد یک مامور نیروی انتظامی با دختری در یکی از پارک های تهران، جار و جنجالی را به پا کرده که با توجه به دامنه این رویداد، بسیار شگفت انگیز است. تخطئی یا برخورد بد مامور در جای خود باید بررسی شود ولی آیا در کشورهای دیگر و پیشرفته سرپیچی از دستور پلیس و یا مقابله با آن با روبوسی دو طرف تمام می شود؟
درگزارش های متعددی در آمریکا شاهد برخورد خشن و بدون اغماض ماموران پلیس با خاطیان یا کسانی که از دستور پلیس سرپیچی می کنند بوده ایم که دربرخی موارد به قتل منتهی شده است. اما مشخص نیست چرا در کشور ایران برخوردهای به مراتب با خشونت بسیار کمتر به سوژه جهانی تبدیل می شود و خطای یک مامور به پای حاکمیت نوشته می شود؟
این اقدام با رپورتاژ رسانه ای اصلاح طلبان و مدعیان اصلاح ساختار تقویت می شود و برای مقاصد سیاسی و انتخاباتی در کوچکترین موارد به انتقاد و تخریب حاکمیت می پردازند. حتی نمایندگان شورای شهر تهران که وظایف ذاتی آنها ایجاب می کند به خدمات رسانی در شهر بپردازند برای گرفتن ماهی از این آب گل آلود ورود می کنند و با اظهاراتی شاذ، سعی در جلب توجه دارند و حتی برای اینکه به پشتوانه اجتماعی رای خود در انتخابات این را القا کنند که حواس شان به همه چیز است، در حوزه هایی دخالت می کنند که هیچ ارتباطی به آنها ندارد. افرادی که در حوزه کاری خود با شکست روبه رو شده اند ولی از کنار حاشیه ها و جنجال ها به هیچ وجه نمی گذرند و خود را به عنوان قاضی، شاکی و وکیل مدافع مردم جلوه می دهند.
از سوی دیگر جریان حامی دولت به خوبی می دانند که در حوزه هایی چون حجاب که ممکن است در برخی مورد اتفاقاتی روی دهد، آنها به خوبی می توانند با جنجال سازی خود را از منجلاب ناکارآمدی و عدم تحقق وعده ها و شعارهای انتخاباتی بیرون بکشند و حواس ها را به سمت و سوی دیگر پرت کنند. مشکلات اقتصادی، معیشتی، رکود اقتصادی، تلاطم بازار ارز و کاهش قدرت خرید مردم حوزه های اصلی هستند که مردم هر روز با آن درگیر هستند و زندگی آنها را تحت الشعاع قرار داده است.
اما به نظر می رسد یک دستور کار ویژه ای برای زیر و رو کردن این نیازها و جااندازی خواست های غیرواقعی وجود دارد که در دوره رکود و مشکلات اقتصادی هر هفته یک سوژه جدید در رسانه ها رو می شود و بحث های اصلی به کنار می روند.
حال در رسانه های اصلاح طلب سوژه روسری و توسری باب شده و به تیتر یک روزنامه های این طیف بدل شده و مشخص نیست برای دور بعد چه سوژه دیگری در سر دارند. به هر حال کاملا مشخص است که اصلاح طلبان و حامیان دولت نه از روی دلسوزی یا تصحیح روندهای انتظامی و قضایی بلکه تنها برای لاپوشانی ناکارآمدی خود و تبدیل خود به عنوان تنها مدافعان حقوق مردم صورت می پذیرد.
منبع : جام نیوز
